ruchome obrazki -moving pictures

Czyli studio Marvella w stanie czystym i niezabrudzonym
ostatnie kilka dni spędziłam uparcie oglądając przygody pewnego Rosomaka i zgrai wcale niepodobnych mu mutantów.
Obejrzane filmy to:

X-men
X-men 2
X-men 3: Ostatni Bastion /Last Stand
X-men Geneza: Wolverine

Cała seria jest ekranizacją wydarzeń komiksowych amerykańskiego studia Marvell.
Filmy nie należą do fabularnych majstersztyków, ale przez efekty specjalne a także charyzmatyczne postacie da się oglądać.
Pierwsza część korzysta z utartego schematu: początek filmu drogi, gdzie uciekinierka spotyka innego uciekiniera, który chce jej się pozbyć a jednocześnie staje się jakby jej mentorem (znane?) i trafia do schronienia dla im podobnych.

Kolejna część: bohater z przeszłością z poprzedniej części (coraz lepiej umięśniony(ale i starszy) z każdą częścią Hugh Jackman)  boryka się z problemami natury osobistej jak i trudną a zarazem pokrytą mrokiem przeszłością. W tle romanse nastolatków i mnóstwo zazdrości (mam wrażenie czasem, że gdyby nie zazdrość to Amerykanie nie potrafiliby zrobić żadnej fabuły opartej na innych przesłankach). Również punkt złego bohatera zostaje przesunięty

Trzecia część: Wolverine (superumięśniony Hugh) i jego przepiękna chociaż całkowicie pozbawiona mózgu ukochana (która OCZYWIŚCIE jest płomiennowłosa) muszą stoczyć walkę, ale przed ich walką jest zniszczenie Dobrego Mentora oraz finałowa degradacja Złego Mentora. Chyba najgorsza część z tych trzech, bez głębi psychologicznej, czysto rozrywkowa

Czwarty X-men Geneza: bez sensu, ogólnie powiązania z poprzednimi są (jakby Prequel) powstanie Wolverina jest (Hugh super-mięsień), zły jest, ale bohaterowie się nie pokrywają, i za szybko i bezsensownie zrobiony finał, oznaczający brak pomysłu scenarzysty na bardziej spektakularna rozwałkę. Słabość fabuły opiera się też na standardzie: zemsta, zazdrość, bratobójcza walka (zastanawia mnie, dlaczego zawsze w USA jest bratobójcza walka, czyżby przez piętno wojny secesyjnej? NADAL? uspokójcie się jankesi…)

Ogólnie seria przyjemna, nieco przydługawa, jako że dziewczynom dobrze sie patrzy na biegajacego Logana, a chłopakom na dobrze zbudowane tu i tam superheroiny= kino akcji świetne! Dla wyagającego widza, może być to telewizja obiadowa, nieco ucukierkowiona, chociaż okrutna, ale doskonała do lecenia w tle.

Bardzo subiektywnym tonem: i tak uwielbiam Wolverine i jego pazurkii:>

obstawiam: rok 2013 będzie to rok filmów wojennych
(po pierwsze: świat poszedł w wojny wampirzo -gatunkowe a gdzie dobre filmy wojenne?)
wczoraj z zainteresowaniem obejrzałam film, o powielaniu pomysłów, kiedy jedno studio filmowe w Świetym Gaju na coś wpadnie, od razu drugie musi skopiować, i zrobić coś podobnego...

ta myśl, jest mi nieobca od ukazania się dwóch filmów w bardzo krótkim odstępie czasu:

Happy Feet- o pingwinach stepujących(2006)
Życie na fali - o pingwinach surfujących (2007)

Mrówka Z i Dawno temu w trawie (oba 1998 r.)- mała mrówka ratuje swój wielki świat

obecnie mocno komentowanym jest kreacja baśni odartych z dziecięcych kolorów, mają być mroczne, realistyczne a pozytywne postacie często chwytają za miecz
czas wymyślić nową serię.. najciekawsze, ze biorąc z najbardziej ogranych tematów Braci Grimm: Śnieżki, Kopciuszka, zapomina się o ich według mnie najlepszej baśni: Jednooczka, Dwuoczka i Trójoczka - to by było coś!

Shrek(2001)/Epoka lodowcowa(2002) - spotyka się duży ospały nietowarzyski ogr/mamut (do tego brzydki) z małym, a również brzydkim nerwowym, irytującym stworzeniem. taka mieszanka skutkuje podróża... kino proste i łatwe i wielki sukces animacji komputerowej

Własciwie sukces osiągają głownie sprawdzone motywy (poza powyższym, który nazywam syndromem Shreka):
motyw 1: poza Batmanem i Supermanem wszyscy superbohaterowie mają rudowłose dziewczyny,
co ciekawe, odnosi sie to też do Shreka (Fiona ruda), i mnóstwa bajek dla dzieci, przykładem może być: Odlot, Megamocny, wiekszość filmów o szczurach
motyw 2: jednostka ratuje wszystkich od zagłady przez namówienie do wspólnego działania,
motyw 3: zły bohater zawsze jest w jakiś sposób zdeformowany i ma żal do świata, z czego wynikaja jego złe działania

Zjawisko to jest powszechne dopiero od właśnie tych dwóch filmów, jakby nagle scenarzyści zaczęli sobie podbierać pomysły...

Trudniej jest kopiować motywy w komediach romantycznych, niby ograny numer (piekna chociaż uboga dziewczyna przyjezdza do wielkiego miasta gdzie jest ambitny chociaz zadufany w sobie bogaty chłopak i zawracają sobie w głowie) ograny kopciuszek
to nie jest przepis na sukces - zwłaszcza patrząc po polskich scenariuszach, które próbują dostosować pewne pojecie Polskości do tego co modne, czyli kac wawa, wyjazd inegracyjny(tylko w tym roku) i inne filmy (nazywane z reguły polskie >>tu wstaw angielski tytuł<<)

Wydaje mi się, ze gdiześ są zdolni scenarzyści, ale do diaska! gdzie? moja ciotka pracujaca w branży producenckiej mówi, że strasznie trudno o oryginalny scenariusz, a adaptowane tez nie wychodzą

z mojej strony, mamy tyle doskonałych i aktualnych filmów z lat 30, o miłości, przewrotnych, przeredagować scenariusz lekko, żeby pasował do naszych czasów i mamy genialny film, który może spowodować, że ludzie zaczną oglądać też starsze tytuły.

Witam po przerwie

Dziś o filmie “Th Fall” który znowu został dziwnie przetłumaczony jako “Magia Uczuć”

nie poszłabym na film o takim tytule..ale chętnie obejrzałam upadek, załamanie, depresje

no i obejrzałam

wrażenia?

może najpierw krótke streszczenie:
młody kaskader  doznaje wypadku druzgoczącego mu karierę rodzącego się przemysłu filmowego,
mała dziewczynka z rodziny imigranckiej łamie rękę i nudzi się w szpitalu..
dochodzi do przypadkowego spotkania dwojga ludzi, kaskader chcąc popełnić samobójstwo opowiada dziewczynce baśń..

co jest piekne w tym filmie?

kolory, przestrzenie, prowadzenie kamery, muzyka..
zaskakuje dobór bohaterów, każdy bohater baśniowy jest stworzony na podstawie istniejącego już jakby “zwyczajnego” człowieka

Siostra Eveline jest księżniczką
Zamaskowanym bandytą jest Kaskader
który w końcu staje się ojcem małej dziewczynki…

baśn jest ogólnie o przebaczeniu sobie, o próbie życia dalej po strasznej stracie sił i sprawności, a w przypadku dziecka – ojca

obejrzałam go już tyle razy, a dalej są momenty naprawde wzruszające

Obraz:

zastosowana jest pełnia barw, w której to każdy ma przypisany sobie kolor, każdy ma swoje funkcje, plenery są ważne i dopełniają, widać że rezyserem jest Hindus który realizując obrazy swojej wyobraźni korzysta z mnóśtwa kolorów Indii

właściwie można by się zastanowić czasem, po co fabuła, wystarczyłby płynący słoń przez lazurową wodę w pełnym słoncu kręcony z dna morza,

albo jadące przez pustynie konie przy gigantycznej wydmie

podsumowała to moja koleżanka cudownie : jeżeli obejrzysz ten film na małym ekranie, to jest profanacja, musisz na dużym

z braku laku obejrzałam na małym i jestem zachwycona, ale jakby była okazja obejrzenia na dużym ekranie kinowym : POLECAM

Juz dawno nie wyszłam z kina tak zadowolona ( a w między czasie od ostatniego wpisu byłam na kilku filmach miedzyinnymi Alicji w krainie czarów)

Peter Jackson w moim świecie zaczął się , jak w przypadku większości – od zapowiedzi jego ekranizacji cyklu Tolkiena “Władca Pierścieni” – którego obiecałam sobie nie ogladac, dopóki nie wyjdą wszystkei trzy częsci – złamałam się na drugiej (mojej ulubionej)

Potem jeszcze na festiwalu Era Nowe Horyzonty P. Jackson pokazał mi się jako mistrz tworzenia obrzydliwego z rzeczy wstępnie milusich i przyjemnych – obejrzałam jego jeden z trzech filmów z tzw “Trylogii obrzydliwosci” czyli Meet The Febbles – perwersyjna mapetowa wersja świata, potem obejrzałam niebianskie stworzenia…

i to, własnie najblizej temu ostatniemu jest do dilmu “nostalgia anioła”. Jest okrutna zbrodnia, jest idylliczny świat, znany niektórym z młodości( mnie omineło) są dzieci,ich pierwsze doświadczenia. oczywiscie jest to adaptacja powieści, ale P.J. stworzył bardzo sugestywny świat pełen kontrastu:

mamy zło- obrzydliwość – pokazująca jak my jestesmy trywialni, że jednak coś sie rozpadnie – po drugiej stronie mamy bezgraniczną miłość rodziców, dzieci, ludzi miedzy sobą

mamy smutek, rozpacz, depresje, wizję świata po małej prywatnej apokalipsie, a po drugiej stronie mamy “uwolnienie” ze po rozpaczy zawsze przychodzą lepsze dni, pewną dawkę humoru nawet (zatapiająca smutki w alkoholu Susan Saradon w roli teściowej jest rewelacyjna!!)

mamy tez zderzenie świata dorosłych i dzieci – pewne rzeczy oczywiste nam teraz, były kiedys nie do pomyslenia

mamy też swiat realny – zwyczajny, i więź z tym co nieznane, co dostępne wybranym

z kina wyszłam ze szklanymi oczami, zapchanym nosem, jak nigdy! zostałam owładnięta światem z “nieba” gdzie pogoda jest kierowana przez nastroje(gdzies to juz było….) gdzie jest takie miejsce, gdzie czujesz się bezpiecznie, i nie chcesz go opuszczać, i stamtąd wygodnie obserwujesz świat…

ale też, czekam na wskazówki…

arcydzieło!